Saturday, November 12, 2005

Δυο λόγια για την "ΑΚΡΟΓΙΑΛΙΑ"

Είναι ένα ανέκδοτο θεατρικό έργο, σε τρεις πράξεις - και βγαίνει τολμηρά στον κυβερνοχώρο για να σας συναντήσει και να συνομιλήσει μαζί σας.

Αφηγείται την ιστορία κάποιου που πίστευε πολύ στη λογική και την κυριαρχία της ανθρώπινης βούλησης πάνω στη δική του μοίρα - και τη μοίρα των προσώπων της ζωής του. Περιγράφει τα πάθη, τα παθήματα και τις συγκρούσεις τους.

Είναι απολύτως ελεύθερο - και στη διάθεση κάθε ερασιτεχνικού θιάσου που θα ήθελε να το ανεβάσει στη σκηνή, σε οποιονδήποτε τόπο ανεβαίνουν ερασιτεχνικές παραστάσεις. Φτάνει μονάχα να με ειδοποιήσει σχετικά.

Αν τύχουν επαγγελματίες ενδιαφερόμενοι - τα πράγματα αλλάζουν: θα πρέπει να μιλήσουν πρώτα μαζί μου και να τα βρούμε.

Στο μεταξύ, φίλη επισκέπτρια και φίλε επισκέπτη, μπορείς να το διαβάσεις και - αν θέλεις- να γράψεις το δικό σου σχόλιο σε αυτό εδώ το post.

5 Comments:

Blogger kaltsovrako said...

Πόσο θα ήθελα να έχω χρόνο για να διαβάζω τα σεντόνια σου ρε Πανο.

Σήμερα θα τα τυπώσω για να τα διαβάσω με την ησυχία μου το βράδυ στο σπίτι.

Κατα τα άλλα, χρόνια σου πολλά.


Y.Γ. Ρίξε ένα βλέφαρο στον νέο πύγο! ;)

6:34 PM  
Blogger Πάνος said...

Τάσο θένξ. Ακριβώς αυτό κάνω κι εγώ για τα σεντόνια που μου φαίνονται ενδιαφέροντα: εκτυπώνω και διαβάζω με την άνεσή μου.

Συγνώμη τώρα, φεύγω για τον πύγο!

6:42 PM  
Anonymous Maya said...

Πολύ όμορφο. Είναι λίγο κουραστικό το μαύρο φόντο, αλλά τα κατάφερα με μία μικρή παύση. Θυμίζει τα θεατρικά του Σεβαστίκογλου σε κάποια σημεία. Πολύ ελληνικό!

12:32 AM  
Blogger voice-icons said...

Το διάβασα κι εγώ μες’ τη νύχτα και μάλιστα χωρίς να το τυπώσω. Αυτή τη φορά ο ταβερνιάρης δεν εξιστορεί ξένα δράματα αλλά είναι ο ίδιος η τραγική μορφή. (Λίγες μέρες πριν διάβασα τη «λοκάντα του μπάρμπα Γκιουζέπε»). Πάλι όμως παίρνουμε την πλευρά του. Θα επιτρέψεις μια πολύ βιαστική και πρώτη εντύπωση ανίδεου «θεατή» έτσι όπως κάθεται φρέσκο το κομμάτι τώρα μέσα μου:
Ότι λέει ο Αργύρης, η Ευτέρπη οι γιοι της Αλκμήνης και γενικά ότι λέγεται και αναφέρεται με έντονο τρόπο στο παρόν (και το μέλλον) με πείθει και με συναρπάζει. Από της αναφορές στο παρελθόν ξεχωρίζω επίσης την συνταρακτική αποκάλυψη της Αλκμήνης. Ότι λέγεται για να πληροφορηθώ το πλαίσιο το υπομένω μόνο. Ο χαζοαθώος ο παραγιός δεν θα μου έλειπε καθόλου.
Μερικά άβολα αγκάθια στη γλώσσα περισσότερα, θα βοηθούσαν πιο καλά να ξεχάσω ότι είμαι στο θέατρο.
Η ιστορία είναι βέβαια συνταρακτική.
Καληνύχτα, πάω για ύπνο.

5:06 AM  
Blogger voice-icons said...

Διευκρίνηση: voice-icons είναι ο delta-kapa

2:39 PM  

Post a Comment

<< Home